اللهم کن لولیک الحجة بن الحسن صلواتک علیه و علی آبائه فی هذه الساعة و فی کل ساعة ولیا و حافظا و قائدا و ناصرا و دلیلا و عینا حتی تسکنه ارضک طوعا و تمتعه فیها طویلا
يکشنبه ٠٦ خرداد ١٣٩٧

طلبه باید راه را با معرفت و علم و یقین انتخاب کند و با معرفت و علم و یقین هم آن را ادامه دهد.
 
آمار بازدید
 بازدید این صفحه : 4944
 بازدید امروز : 83
 کل بازدید : 1238020
 بازدیدکنندگان آنلاين : 3
ارزش جهاد در زندگی طلبگی (از نگاه رهبری)

ارزش جهاد در زندگی طلبگی (از نگاه مقام معظم رهبری)

پس از پیروزی انقلاب اسلامی و شرایط خاص حاکم بر جامعه نوپای اسلامی، گروهی از طلاب و روحانیون بنابر نیاز و ضرورت و تکلیف، درس و تحصیل و حوزه را رها کرده و در جبهه­های نبرد حق علیه باطل و یا نهادها و ارگان­های مختلف انقلابی به انجام وظیفه و خدمت به نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران پرداختند. این روند همچنان ادامه داشته و هنوز هم طلابی هستند که رنج خدمت به اسلام و انقلاب و مردم را بر عافیت و آسایش ماندن در حوزه ترجیح می­دهند و عاشقانه از حریم اسلام و انقلاب دفاع می­کنند. با این وجود گاهی ملاحظه می­شود که نگاه برخی طلاب و پاره ای از مسئولین حوزه نسبت به این افراد، نگاهی غریبانه بوده و چنان می نماید که اینها مرتکب اشتباهی نابشودنی شده اند و گاه که می­خواهند پس از مدتی خدمت به نظام و مردم، برای ادامه تحصیل و رشد و ارتقای علمی و معنوی خود به حوزه بازگردند چنان در پیچ و خم اداری و مشکلات حوزه گرفتار می­شوند که گاه از بازگشت خود احساس پشیمانی می­کنند. مقام معظم رهبری ضمن تقبیح چنین نگاه­ها و برخوردهایی، ارزش مجاهدت این طلاب و روحانیون را گوشزد کرده، می­فرمایند:

«مبادا در حوزه طوری مشی بشود كه تصور گردد اگر طلبه‌ای به ارگانی رفت و فرضاً پنج سال، ده سال مشغول خدمت شد، از ارزش طلبگی او در حوزه چیزی كم می­شود؛ نخیر، باید بگوییم كه بر ارزش او اضافه می­شود. آیا ارزش این طلبه بیشتر است، یا آن كسی كه اصلاً اعتنایی به این نیاز جامعه نكرد؟ درحالی‌كه به او احتیاج بود، نیم‌نگاهی هم نكرد و مشغول درس خواندن خودش شد؟ معلوم است كه راه راحت‌تر و بی‌دردسرتر و راه عافیت این است كه انسان آنجا بماند، مشغول كار خودش بشود و اصلاً اعتنایی هم نكند. البته چهار كلمه هم بیشتر خواهد خواند، اما معلوم نیست كه بیشتر و بهتر بفهمد و مسائل را بهتر درك كند.

حوزه باید به مجاهدت­ها و گذ­­شت­هایی كه طلبه‌ها كردند، به حضورشان در جبهه‌ها، به حضورشان در ارگانها اهمیت بدهد، آنها را ارج بگذارد، برای آن ارزشی قائل بشود و سعی كند كه اگر از لحاظ علمی كمبودی دارند، برایشان به یك نحو اختصاصی جبران كند. فرض كنید طلبه‌ای است كه به خاطر نیاز انقلاب، نیاز مردم، نیاز دینی، به نقطه‌ی بد آب و هوای دوردستی - كه به‌طور طبیعی كسی حاضر نیست به آنجا برود - رفته و شش ماه، یك سال، پنج سال در آنجا مانده است. حوزه باید برای این شخص ارزش قائل بشود. این خیلی باارزش است، تا آن كسی كه این زحمت را بر خودش هموار نكرده، این سرما و گرما و ناامنی و گرسنگی و مشكلات و تحقیر و خطركردن و از زن و بچه دورماندن و امثال اینها را تحمل نكرده و در حوزه مانده است. ارزش كدامشان بیشتر است؟ یقیناً آن كسانی كه مجاهدت و تلاش كردند، بایستی برای آنها ارزش بیشتری قائل شد. این ارزشها باید به حساب بیاید؛ نمی­گوییم هم بیشتر؛ هركدام یك ارزش است. ممكن است كسی هم در حوزه مانده و فرضاً تحقیق خیلی برجسته‌ای در حوزه كرده، كه البته آن هم یك ارزش دیگر است» (31/06/1370، حوزه و روحانیت، ص 117 و 118).

  ایشان با تاکید بر حفظ روحیه شور و نشاط و امید در بین طلاب، آنان را به حساسیت نسبت به مسایل انقلاب فرا خوانده، می­فرمایند:

«این جوانی، نباید به پیری تبدیل شود. اگر جوان ما ظاهراً و سنّاً جوان، ولی روحیتاً پیر و بی‌نشاط و بی‌حوصله و بی‌ابتكار و ناامید باشد، بسیار چیز بدی است. طلبه باید منشأ امید و شور و نشاط و تحرك باشد. اگر این‌طور شد، آن‌وقت طلبه، در صفوف مقدم مسائل انقلاب هم شركت می­کند. شرط اصلی صلاح حوزه، این است. اگر حوزه كارش به آنجا برسد كه طلبه نسبت به مسائل انقلاب، احساس بی‌تفاوتی كند، خطر بزرگی است و نباید بگذارید چنین شود. یكی از مهم‌ترین وظایف هر مجموعه‌ی مسئولی در حوزه‌ی علمیه‌ی قم و بقیه‌ی حوزه‌های علمیه، این است.

طلبه‌ها باید در صفوف مقدم باشند. اگر جنگ پیش می­آید، طلبه باید در صفوف مقدم جنگ باشد و این را ارزش قرار بدهد. این، حقیقتاً یك ارزش است. آن كسی كه در حوزه‌ی علمیه مشغول درس خواندن است، به مجرد اینکه اذان حرب و جهاد بلند شد، به سمت جهاد فی‌ سبیل ‌الله می­شتابد، اصلاً قیمتی برایش متصور نیست.

بهترین عناصر طلبه، آن كسی است كه همین روحیه را در خود داشته باشد و بپروراند، تا مشمول آن حدیث «من لم یغز و لم‌یحدّث نفسه بغزو مات علی شعبة من النّفاق» نشود. اگر هم مانعی پیش آمده و نمی­تواند عملاً وارد میدان جنگ شود، دلش برای میدان جنگ بجوشد و روحش در آنجا باشد؛ یعنی «حدث نفسه بغزو» باشد. این، ارزش بسیار والایی است. این روحیه باید زنده بماند» (حوزه و روحانیت، ص 215 و 216).

منبع: حوزه و روحانیت (از نگاه مقام معظم رهبری)، تهران: انقلاب اسلامي (مؤسسه پژوهشي فرهنگي انقلاب اسلامي، حفظ نشر آثار حضرت آيت‌الله العظمي خامنه‌اي مدّظّله العالي)، 1389

مدیریت مطالعات تربیتی و فرهنگی معاونت تهذیب حوزه های علمیه

 

اين اصطلاحات هر چه زيادتر شود، اگر با تهذيب و تقوى همراه نباشد، به ضرر دنيا و آخرت جامعه مسلمين تمام مى‏شود... علم توحيد هم اگر با صفاى نفس توأم نباشد، وبال خواهد بود.

اوقات شرعی